تریکوموناس و راه های انتقال آن


یکی از شایع ترین انواع عفونت های مقاربتی تریکوموناس است. تریکوموناس یا تریکومونیازیس توسط نوعی انگل ایجاد و ایجاد می شود. تریکومونیازیس هم در زنان و هم در مردان فرصتی برای ایجاد و بدتر شدن دارد. این عارضه انگلی می تواند علائم، علائم و عوارض مختلفی را در مردان و زنان ایجاد کند. برای جلوگیری از ابتلا به انگل عامل تریکومونیازیس، هر دو طرف در روابط جنسی باید با راه های پیشگیری از شیوع این بیماری آشنا شده و در صورت ابتلا درمان شوند. شما می توانید با استفاده صحیح از کاندوم در هر بار رابطه جنسی، خطر ابتلا به این عفونت را کاهش دهید. اگر می خواهید در مورد علائم و نحوه درمان تریکومونیازیس بیشتر بدانید، توصیه می شود ادامه مطلب را از دست ندهید. اگر قصد انجام آزمایش تریکوموناس و سایر آزمایشات بیماری های مقاربتی را دارید، برای درخواست اینجا را کلیک کنید. فهرست مطالب تریکوموناس چیست؟ تریکومونیازیس یک بیماری مقاربتی است که توسط یک انگل ایجاد می شود. در زنان، تریکوموناس یا تریکومونیازیس می تواند باعث ترشحات بدبوی واژن، خارش ناحیه تناسلی و سوزش ادرار شود. در مقابل، مردان مبتلا به این بیماری معمولاً هیچ علامتی ندارند. زنان باردار مبتلا به تریکومونیازیس ممکن است در معرض افزایش خطر زایمان زودرس باشند. تریکومونیازیس شایع ترین بیماری مقاربتی غیر ویروسی (STD) در جهان است. این بیماری در اثر درگیری و عفونت با یک انگل تک یاخته ای به نام تریکوموناس واژینالیس ایجاد می شود. به طور کلی، هر فردی که فعالیت جنسی داشته باشد ممکن است به این عفونت مبتلا شود. این بیماری زنان را بیشتر از مردان، زنان مسن را بیشتر از جوانان و زنان آفریقایی و آمریکایی را بیشتر از زنان سفیدپوست و آسیایی درگیر می کند. اگرچه بیماری تریکوموناس علائم خاصی دارد، اما اکثر افرادی که به این انگل مبتلا می شوند، به دلیل تظاهرات بالینی محدود یا متفاوت نمی توانند به راحتی تشخیص دهند که منشا مشکلشان همین بیماری است. افراد مبتلا به تریک اغلب هیچ علامتی ندارند و معمولاً عوارض طولانی مدت ندارند. اما اگر با وجود علائم درمان خاصی وجود نداشته باشد، احتمال عفونت و سرایت از طریق رابطه جنسی بسیار زیاد است. بیماری تریکوموناس چگونه پخش می شود؟ این انگل به راحتی از یک فرد مبتلا به یک فرد غیر آلوده در طول رابطه جنسی منتقل می شود. با توجه به اندام تناسلی داخلی زنان، این بیماری بیشتر در آنها دیده می شود. قسمت اصلی بدن که تحت تأثیر این انگل قرار می گیرد و آلوده می شود، دستگاه تناسلی تحتانی (فرج، واژن، دهانه رحم یا مجرای ادرار) است. در مردان، شایع‌ترین قسمت بدن که عفونی می‌شود، داخل آلت تناسلی (میزراه) است. در طول رابطه جنسی، انگل معمولاً از آلت تناسلی به واژن یا از واژن به آلت تناسلی پخش می شود. تریکومونیازیس همچنین می تواند از یک واژن به واژن دیگر سرایت کند. بر اساس آمار منتشر شده، انتقال این انگل از سایر اعضای بدن مانند دست، دهان یا مقعد شایع نیست و نمی تواند باعث عفونت در این اندام ها شود. از نظر علائم، همچنین مشخص نیست که چرا برخی از افراد مبتلا به عفونت به وضوح علائم را نشان می دهند در حالی که برخی دیگر هیچ علامتی ندارند. تحقیقات نشان داده است که شدت علائم احتمالاً به عواملی مانند سن، جنسیت و وضعیت سلامت فرد بستگی دارد. البته شایان ذکر است که افراد آلوده بدون علائم به راحتی می توانند عفونت انگلی را به دیگران منتقل کنند. انواع تریکوموناس انواع مختلفی از تریکوموناس وجود دارد. انواع مختلف این بیماری بر اساس ویژگی هایشان طبقه بندی می شوند. از شایع ترین انواع تریکومونیازیس می توان به موارد زیر اشاره کرد: تریکوموناس ولگاریس، تریکوموناس کانیستوما، تریکومونیازیس پایدار، تریکوموناس تناکس: انگل های تریکوموناس تناکس شروع به کاشت و زنده ماندن در دهان می کنند. این عفونت از میکروارگانیسم هایی تغذیه می کند که بین دندان ها، پاکت های پیوریا، حاشیه لثه و کریپت لوزه ها وجود دارد. انگل این عفونت قادر به زنده ماندن در فرآیند گوارش نیست. این عفونت قسمت قدامی دستگاه گوارش و تنفس را درگیر می کند. کیست ناشی از این عارضه چندان مقاوم نیست اما سرعت تکثیر آن چشمگیر است. این انگل خیلی زود پس از خروج از بدن ناپدید می شود. اما راه های انتقال تریکومونیازیس اغلب به روابط جنسی زن و مرد مربوط می شود. از رایج ترین روش های انتقال و افزایش شیوع این بیماری می توان به موارد زیر اشاره کرد: ابتلا به بیماری تریکومونازیس، سابقه سایر عفونت های مقاربتی، داشتن رابطه جنسی پرخطر بدون کاندوم، عدم کنترل و درمان عفونت. در فردی که دارای علائم انگل تریکوموناس است. تریکوموناس در طول رابطه جنسی از بدن یک فرد آلوده به یک فرد سالم منتقل می شود. دوره نهفتگی این بیماری از زمان انتقال انگل تا آلودگی کامل به طور قطعی مشخص نیست اما بر اساس برآوردهای آماری این زمان بین 4 تا 28 روز است. اکثر زنان و اکثر مردان مبتلا به بیماری تریکوموناس در ابتدا هیچ علامتی ندارند. اما با پیشرفت بیماری، علائم و نشانه های زیر آشکارتر می شوند. علائم بیماری برای زنان عبارتند از: تغییر رنگ (سفید، خاکستری، زرد یا سبز) و بوی ترشحات واژن (بوی تند) قرمزی همراه با سوزش و خارش در ناحیه تناسلی درد در هنگام ادرار یا مقاربت تریکوموناس در مردان اغلب باعث علائم می شود. و اثرات آن مشخص نیست. به ندرت، برخی از مردان مبتلا به تریکوموناس علائمی را بروز می دهند. اما به طور کلی می توان گفت که مردان مبتلا به علائم اغلب به موارد زیر اشاره می کنند یا از برخی از آنها شکایت می کنند: ترشح غیر طبیعی آلت تناسلی احساس سوزش در هنگام ادرار احساس سوزش پس از رسیدن به نقطه انزال خارش و سوزش چه عواملی باعث افزایش خطر ابتلا به تریکوموناس از داخل آلت تناسلی؟ عوامل خطر ابتلا به این بیماری عبارتند از: داشتن چندین شریک جنسی، سابقه سایر عفونت های مقاربتی، قرار گرفتن در مکان های آلوده مانند استخر، داشتن رابطه جنسی محافظت نشده. این عارضه بیماران را از روده بزرگ درگیر می کند. این انگل از نظر ساختار و ظاهر دارای تاژک های آزاد است. تریکوموناس هومینیس ممکن است همراه با تخم اسکاریس و سایر انگل های مشابه وارد بدن شود و سپس از اسید معده عبور کند. وقتی لاروهای اسکاریس از تخم بیرون می آیند، این انگل نیز از تخم بیرون می آید. انگل تریکوموناس هومینیس دارای غشای ضعیفی در برابر اسید معده است، بنابراین نمی تواند زنده بماند و در اسید معده رشد کند. تریکوموناس هومینیس از طریق مدفوع، قرار دادن آن روی غذا و ورود به دهان وارد بدن انسان می شود. گاهی مگس یا پشه می تواند عامل انتقال این عفونت به بدن انسان باشد. به گزارش سایت مایوکلینیک، عوارض تریکومونیازیس در زنان باردار عبارتند از: حاملگی زودرس، تولد نوزاد کم وزن، انتقال عفونت به نوزاد هنگام عبور از کانال زایمان و همچنین این بیماری باعث سهولت ورود می شود. یا سایر بیماری های مقاربتی را منتقل کند. این بیماری خطر ابتلا به HIV را افزایش می دهد. همچنین خطر ابتلا به سرطان دهانه رحم و سرطان پروستات را افزایش می دهد. تریکوموناس در ادرار تریکوموناس در ادرار به معنای تریکوموناس واژینالیس است. این نوع عفونت تریکوموناس ساختار بزرگتری نسبت به انواع دیگر دارد و به طور کلی دستگاه تناسلی ادراری را درگیر می کند. علائم تریکوموناس واژینالیس معمولا بین 7 تا 28 روز پس از ورود انگل به بدن ظاهر می شود. برای اینکه این عفونت در بدن رشد کند به محیطی با PH 5 تا 6 نیاز دارد. وقتی این عفونت انگلی با قلیایی شدن واژن توانایی کاشت و رشد در مجرای ادرار را پیدا می کند. چون به طور معمول واژن اسیدی است و PH آن بین 3 تا 4 است. درمان تریکوموناس واژینالیس چیست؟ تریکوموناس واژینالیس معمولاً با داروهای تجویز شده توسط پزشک متخصص کنترل و درمان می شود. داروهای درمان تریکوموناس واژینالیس خوراکی هستند. حتی زنان باردار مبتلا به این بیماری عفونی می توانند دارو مصرف کنند. درمان تریکوموناس در دوران بارداری بسیار مهم است. زیرا زنان باردار مبتلا به تریکوموناس در معرض خطر بیشتری برای زایمان زودرس هستند. تریکوموناس در مدفوع تریکوموناس در مدفوع به معنی تریکوموناس هومینیس است. این عفونت انگلی می تواند از طریق مدفوع به بدن میزبان منتقل شود. این زمانی اتفاق می افتد که مدفوع حاوی انگل های تریکوموناس به طور تصادفی روی غذا قرار می گیرد و غذا قبل از مصرف ضدعفونی نشده است. درمان خانگی عفونت تریکوموناس، از آنجایی که تریکوموناس عموماً یک عارضه عفونی بدون علامت و گاهی کم علائم است، بنابراین نمی توان روش درمانی خانگی 100 درصدی برای آن معرفی کرد. در حال حاضر هیچ روش درمانی خانگی قابل اعتمادی برای کنترل و درمان عارضه عفونت تریکوموناس وجود ندارد. همچنین از آنجایی که این حالت بدون علامت است، تشخیص اینکه آیا درمان خانگی موثر بوده است یا خیر، بسیار مشکل است. درمان تریکوموناس واژینالیس مقاوم تریکوموناس مقاوم واژینال اغلب در اثر عفونت فرد یا افرادی به ویروس HPV یا ویروس زگیل تناسلی ایجاد می شود. درمان این عارضه نیاز به استفاده از آنتی بیوتیک دارد. برای کنترل این عارضه، پزشک آنتی‌بیوتیک‌هایی تجویز می‌کند که می‌تواند در برابر انگلی که باعث تریکوموناس می‌شود، واکنش نشان دهد. گزینه های درمانی برای تریکوموناس واژینالیس مقاوم عبارتند از: مگادوز: در این روش پزشک دوز زیادی از اسکندازول، مترونیدازول یا تینیدازول را تجویز می کند. این روش فقط یک بار انجام می شود. داروهای آنتی بیوتیکی در این روش درمانی خوراکی هستند، درمان با دوزهای متعدد: در این روش بیمار با آنتی بیوتیک درمان می شود. تفاوت این روش با مگادوز در این است که بیمار چندین دوز کوچک از دارو را دریافت می کند. در این روش درمانی از داروهایی مانند مترونیدازول و تینیدازول نیز استفاده می شود. بیمار باید دو بار در روز به مدت هفت روز دارو مصرف کند. در روش درمانی با دوزهای متعدد، توصیه می شود درمان را تا پایان کامل دارو ادامه دهید. حتی اگر پس از چند روز علائم بهبود ظاهر شد، نباید مصرف دارو را قطع کنید. قطع ناگهانی آنتی بیوتیک ممکن است باعث عود عفونت شود. در طول درمان تریکوموناس، شرکای جنسی به طور همزمان شروع به مصرف دارو می کنند. به این ترتیب خطر بازگشت و انتقال مجدد بیماری از بین می رود. همچنین در طول درمان، زن و مرد نباید دوباره رابطه جنسی داشته باشند. بهتر است تا 7 روز پس از آخرین دوز آنتی بیوتیک رابطه جنسی نداشته باشید. در طول دوره درمان تریکوموناس، بیمار نباید مشروبات الکلی مصرف کند. این می تواند حتی چند روز پس از درمان باعث استفراغ و حالت تهوع شود. پیشگیری از تریکوموناس تنها راه برای پیشگیری قطعی از بیماری های مقاربتی عدم داشتن رابطه جنسی واژینال، مقعدی یا دهانی بدون کاندوم است. اگر از نظر جنسی فعال هستید، می توانید موارد زیر را برای کاهش شانس ابتلا به تریکومونیازیس انجام دهید: با فردی که آزمایش بیماری های مقاربتی او منفی بوده است، رابطه داشته باشید. (این آزمایش باید در زمان نامزدی و قبل از تماس جنسی انجام شود) هر بار که رابطه جنسی دارید از کاندوم لاتکس به درستی استفاده کنید. این امر احتمال ابتلا به تریکومونیازیس را کاهش می دهد. در مورد خطرات احتمالی ابتلا به بیماری های مقاربتی و علائم آن به همسر خود توضیح دهید تا در صورت لزوم (داشتن علائم) فرد مقابل نیز مورد آزمایش قرار گیرد. برای ثبت درخواست آزمون کلیک کنید. ” class=”wp_ulike_btn wp_ulike_put_image wp_post_btn_9305″ style=”width: 120px!important;height: 40px!important;background-color: #1da1f3!important;box-shadow: none!important;ffff;color: پسندیدن

دیدگاهتان را بنویسید