نحوه برخورد با کودکان بیش فعال ADHD + انواع، علائم، روش درمان



نگهداری از کودکان بیش فعال در منزل شرایط خاصی دارد. به خصوص اگر آن کودک مشکل خاصی داشته باشد. این شرایط خاص تر و پیچیده تر خواهند شد. در این مطلب از سایت سپید گستر می خواهیم توصیه هایی برای مراقبت بهتر و راحت تر از کودکان بیش فعال در منزل ارائه دهیم. کودکان بیش فعال تفاوت های اساسی در رفتار و درک محیط دارند. در نتیجه، نکات مراقبتی بیشتری باید در نظر گرفته شود. اگر تصمیم بگیرید پرستار کودک را انتخاب کنید و کودک را در خانه نگه دارید، این موضوع نیز جدی تر می شود. کودکان بیش فعال به چند دسته تقسیم می شوند؟ بسته به اینکه کدام نوع علائم در کودک قوی تر است. کودکان مبتلا به ADHD به سه دسته تقسیم می شوند: کودکانی که بیشتر بی توجه هستند: این کودکان در سازماندهی یا تکمیل یک کار، توجه به جزئیات یا پیروی از دستورالعمل ها یا صحبت با دیگران مشکل دارند. این کودکان به راحتی حواسشان پرت می شود یا جزئیات کارهای روزانه را فراموش می کنند. کودکانی که بیش فعال- تکانشی هستند: بی قراری و زیاد حرف زدن نشانه بارز این دسته از کودکان است. برای این دسته از افراد سخت است که برای مدت طولانی بی حرکت بنشینند. کودکان زیر 3 سال که دارای این نوع بیش فعالی هستند مدام می دوند و می پرند و تکانشی هستند. افراد تکانشی کسانی هستند که زیاد حرف دیگران را قطع می کنند یا در مکان نامناسبی صحبت می کنند. برای این دسته از کودکان سخت است که منتظر نوبت صحبت کردن باشند. کودکانی که ترکیبی از علائم دو نوع فوق را دارند: علائم دو نوع فوق به یک اندازه در کودک وجود دارد. علائم کودک بیش فعال چیست؟ برای کودکان عادی گاهی پیش می آید که در تمرکز و رفتار با مشکل مواجه شوند. اما کودکان مبتلا به ADHD با افزایش سن رشد رفتاری را تجربه نمی کنند. در این گروه از کودکان، علائم ادامه می‌یابد، می‌تواند شدید باشد و بر تحصیل و روابط اجتماعی آنها تأثیر منفی بگذارد. یک کودک بیش فعال ممکن است: زیاد رویاپردازی کند بسیاری از چیزهای روزمره را فراموش کند، صحبت های بی قرار زیاد اشتباه کند یا ریسک های غیرضروری را انجام دهد، در مقاومت در برابر وسوسه ها مشکل داشته باشد، نتواند به نوبت با دیگران کنار بیاید و در کنار آمدن با دیگران مشکل داشته باشد. ویژگی های کودکان بیش فعال چیست؟ ? کودکان مبتلا به ADHD در تمرکز بر وظایف شخصی و کنترل توجه خود مشکل دارند. این می تواند تکمیل یک پروژه دوره را برای آنها چالش برانگیز کند. بیش فعالی به طور کلی بر توانایی کودک برای مطالعه یا انجام کارهای روزانه تأثیر می گذارد و ممکن است منجر به استرس، اضطراب و افسردگی شود. برخی از افراد مبتلا به ADHD به سختی می‌توانند یک جا بنشینند. این کودکان معمولاً حرکات بدنی زیادی دارند و مدام تغییر وضعیت می دهند و به راحتی حواسشان پرت می شود. چگونه با کودک بیش فعال رفتار کنیم؟ در بیشتر موارد، کودکان بیش فعال با ترکیبی از رفتار درمانی و دارو درمان می شوند. برای کودکان بیش فعال که در سنین پیش دبستانی (4-5 ساله) هستند. رفتار درمانی، به ویژه آموزش به والدین که چگونه با کودک خود رفتار کنند، به عنوان اولین خط درمان قبل از استفاده از داروهای شیمیایی توصیه می شود. بنابراین، اینکه چه درمانی بهترین کار را انجام می دهد می تواند به کودک و میزان همکاری خانواده بستگی داشته باشد. یک برنامه درمانی خوب شامل نظارت دقیق علائم، پیگیری علائم و ایجاد تغییرات مورد نیاز در طول مسیر است. چگونه با کودک بیش فعال رفتار کنیم؟ والدین، معلمان و حتی پرستار کودک همگی از جمله افرادی هستند که می توانند به کودک بیش فعال کمک کنند تا بر چالش های ADHD غلبه کند. در برخورد با کودک بیش فعال اغلب به اطرافیانش راهکارهای زیر توصیه می شود: داشتن یک برنامه مدون از تمام وظایف کودک تقسیم وظایف بزرگتر به کارهای کوچکتر و قابل مدیریت تر، سازماندهی نگه داشتن وسایل و اسباب بازی های کودک، ایجاد قوانین واضح و سازگار در خانه در نظر گرفتن پاداش دادن یا تحسین کودک هنگام انجام وظایف بهترین کاری که والدین یک کودک بیش فعال می توانند انجام دهند تشویق او به شرکت در فعالیت هایی است که از آنها لذت می برد و قادر به انجام آن است. انجام این کار باعث افزایش عزت نفس کودک می شود. فعالیت بدنی و فرستادن کودک به کلاس ورزش راه هایی است که برای کنترل انرژی و بهبود سلامت کلی کودک مفید تلقی می شود. کودکان بیش فعال، اثرات بیش فعالی در کودکان ADHD درمان نشده می تواند منجر به ایجاد چندین عارضه روحی و جسمی شود، از جمله: کاهش عزت نفس، تصادف و آسیب جسمی، بروز رفتارهای بزهکارانه یا پرخطر، مشکل در تعامل با همسالان (مشکلات اجتماعی)، اضافه وزن و اختلالات خوردن مشکلات خواب بیش از دو سوم افراد مبتلا به ADHD حداقل یک بیماری همراه دیگر دارند که تشخیص علائم آن گاهی از علائم ADHD دشوار است. مراقبت از کودکان بیش فعال انتظارات شما را تغییر می دهد اولین قدم برای بهبود مراقبت از کودکان بیش فعال، درک شرایط و تغییر انتظارات والدین از آنها است. به عنوان والدین یک کودک بیش فعال، اولین قدم این است که بپذیرید فرزند شما دارای سطوح متفاوتی با سایر کودکان است. تفاوت هایی که شکل مراقبت از کودک را نیز تغییر می دهد. بنابراین، اول از همه، فرضیات خود را در مورد یک کودک معمولی کنار بگذارید. و سعی کنید ویژگی های فرزندتان و اختلالی که با آن درگیر است را درک کنید. شرایط بهتری را برای او فراهم کنید. شما باید تا حد امکان در مورد این اختلال یاد بگیرید. و وضعیت فرزندتان را بهتر درک کنید. باید بدانید که کودک بیش فعال دارای محدودیت هایی است که باعث می شود رفتار متفاوتی از خود نشان دهد. طبیعتاً عمداً هیچ غلطی نمی کند و … رژیم و داروی کودک را جدی بگیرید! ADHD درمان های موثر بسیاری دارد. این درمان ها معمولا با تشخیص به موقع و صحیح مشکل از دوران کودکی شروع می شود. در این زمینه، رژیم دارویی و غذایی کودک بیش فعال بیش از هر چیز دیگری اهمیت دارد. این که آیا خودتان مسئول مراقبت از فرزندتان هستید، یا اینکه یک پرستار کودک استخدام می کنید. جدی گرفتن این موضوع بسیار مهم است. استفاده منظم و دقیق از داروها و رژیم غذایی مناسب برای این کودکان در ایجاد شرایط عادی بسیار موثر است. کودکان بیش فعال معمولاً خیلی زود تحت تأثیر سردرگمی در استفاده از دارو و رژیم غذایی نامناسب قرار می گیرند. به رفتار کودک توجه کنید. کودکان بیش فعال نیاز به بازخورد فوری دارند. بنابراین توجه به رفتار آنها بسیار مهم است. و اگر رفتارهای مناسبی دارید، از تشویق متناسب با رفتار استفاده کنید. همچنین دقایقی را در طول روز به برقراری ارتباط مستقیم با کودک اختصاص دهید. تا بتوانید ارتباط کامل و عمیقی با او ایجاد کنید. فراموش نکنید که فرزند شما علاوه بر کودکی به اختلال بیش فعالی نیز مبتلا است. پس آهسته، ملایم و با دقت با او صحبت کنید، برخورد با کودکان بیش فعال بسیار مهم است. بیشتر بدانید: دلیل بی اشتهایی کودکان. به فرزند خود آموزش دهید. فراموش نکنید که فرزند شما می تواند هر چیزی را یاد بگیرد. تنها تفاوتش این است که تمرکز کافی برای دقیق بودن و یادگیری ندارد. پس با کارهای ساده شروع کنید و آن ها را به کارهای ساده تر تقسیم کنید. تا بتوانید کم کم به او کار شخصی و … را آموزش دهید، دستورات شما باید ساده، کوتاه، واضح و موثر باشد. این کار در صورت ادامه می تواند بسیاری از مشکلات احتمالی کودک را حل کند. تا کودک در بزرگسالی نیز مانند سایر افراد در جامعه حضور موثری داشته باشد. آیا کودکان بیش فعال باید دارو مصرف کنند؟ ADHD یک اختلال بسیار قابل درمان است. رایج ترین داروهایی که برای این کودکان استفاده می شود، محرک ها هستند که با افزایش اثربخشی انتقال دهنده های عصبی در مغز به بهبود تمرکز، حافظه و مهارت های سازمانی کمک می کنند. انواع مختلفی از این داروها وجود دارد که همه آنها به یک شکل عمل می کنند، اما افراد مختلف ممکن است واکنش های متفاوتی نسبت به آنها نشان دهند. رایج ترین فواید این داروها عبارتند از: بهبود تمرکز، کاهش بیش فعالی، کاهش رفتارهای تکانشی، بهبود عملکرد تحصیلی، عوارض جانبی بالقوه عمده عبارتند از: از دست دادن خفیف اشتها، مشکلات خواب، عصبی بودن یا بی قراری اگر تصمیم دارید دارو را امتحان کنید. بهتر است مرتب با پزشک یا پرستار کودک در تماس باشید تا با کمک آنها بتوانید احساسات و عملکرد کودک را ارزیابی کنید. درمان دارویی کودکان باید همیشه به صورت آزمایشی انجام شود تا به محض بروز عوارض جانبی، مصرف آن قطع شود. یکی از مزایای داروهای محرک این است که خیلی سریع عمل می کنند. بنابراین، می توانید ظرف چند روز تعیین کنید که آیا دارو کمک می کند یا باعث عوارض جانبی می شود. کودکان بیش فعال پرستار کودک بیش فعال چه ویژگی هایی باید داشته باشد؟ برای همه اطرافیان یک کودک بیش فعال مهم است که اطلاعات مفیدی در مورد درمان، روال ها و انتظارات داشته باشند. پرستار بچه عضوی از این تیم است و می تواند بخش مهمی از سیستم حمایتی خانواده باشد. پرستار چنین کودکانی باید در مورد موارد زیر اطلاعات کافی داشته باشد. آیا من مسئول دارو دادن به کودک هستم؟ آیا غذاهای خاصی وجود دارد که در هنگام میان وعده به کودکم بدهم یا از خوردن آنها پرهیز کنم؟ برخی از کودکان، صرف نظر از ADHD، حساسیت های غذایی دارند که می تواند بر رفتار آنها تأثیر بگذارد. این کودک چه روال یا برنامه ای را دنبال می کند؟ آیا خانواده برای برخی رفتارها مشوق یا تنبیه تعریف کرده است؟ نحوه برخورد با کودک بیش فعال را بدانید. تست ADHD کودکان هیچ آزمایش ساده ای وجود ندارد که بتواند ADHD را تشخیص دهد. کودکان معمولاً قبل از 7 سالگی علائم را تجربه می کنند. اما متأسفانه بیش فعالی علائم مشترک زیادی با سایر اختلالات دارد. بنابراین، پزشکان قبل از شروع درمان بیش فعالی احتمال افسردگی، اضطراب و برخی مشکلات خواب را بررسی می کنند. بر اساس راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5)، یک کودک باید حداقل شش علامت از 9 علامت اصلی یک نوع خاص از ADHD را داشته باشد تا به طور دقیق تشخیص داده شود. علاوه بر این، برای تشخیص، علائم فرد باید قبل از 12 سالگی و در محیط هایی مانند مدرسه و خانه مشاهده شود. این علائم باید با زندگی روزمره تداخل داشته باشد و با علائم سایر اختلالات روانی همپوشانی نداشته باشد.

دیدگاهتان را بنویسید